Wat je niet begrijpt is moeilijk te vertrouwen

Ik zat in de auto met mijn collega Maaike met wie ik Burn-out Bloei! ben gestart. We waren onderweg naar Amsterdam waar we een training ‘Vertrouwen in burn-out’ zouden volgen door Jentien Keijzer, een psycholoog met een mooie kijk op de wereld en symptomen van deze tijd zoals burn-out.

We reden over de A6, het was mistig bij de Ketelbrug, de windmolens bij Urk waren voor de helft niet zichtbaar en we spraken over onze ervaringen in onze coachingspraktijken. Eerlijk gezegd was ik deze dag een beetje timide en onzeker over mijn huidige pad, doe ik wel de juiste dingen, komt het wel goed, dat soort gedachten. Ik kon hier met Maaike goed over sparren. Onze samenwerking duurt ruim een jaar, ondertussen hebben we verschillende activiteiten ontwikkeld voor mensen met burn-out verschijnselen zoals cafés, coachingsprogramma’s en een kwartet.

Mensen die bij ons komen met burn-out verschijnselen willen allen snel weer grip op hun leven. Hoe lang gaat het duren? Wat moet ik doen om eruit te komen? Welke stappen moet ik zetten? Kortom, hoe los IK het op. Dit in de veronderstelling dat het een te managen situatie is die ze door de juiste aanpak kunnen oplossen zodat ze weer verder kunnen met hun leven. Maaike en ik deelden deze ervaring en herkenden het verzet van cliënten tegen deze situatie. We arriveerden in Amsterdam en staakten het gesprek.

De trainingslocatie was een verrassende plek, een oud vrachtschip, mooi verbouwd, met open haard en een continu schommelende kandelaar aan het plafond, er was continue lichte deining. De groep bestond uit psychologen, coaches en een aantal HR functionarissen. Jentien nam het woord en begon met een korte ontspanningsoefening, ze sprak over bewustzijn, de veranderende wereld, het menselijk brein en lichaam, de symptomen van deze tijd, specifiek over burn-out, haar ervaringen en tenslotte een aantal mogelijke interventies. Het was een interessante ochtend die mijn eigen visie en ervaring ondersteunde door haar theorie en ervaring.

Jentien Keijzer

We stapten van boord, het was nog steeds grijs en de boten bewogen langzaam op de golven. Na een korte wandeling stapten we in de Jag en zetten koers richting Friesland. Maaike gaf aan dat ze tijdens de training ‘van binnen zat te juichen’. Zelf was ik ook blij dat we waren gegaan, was zowel onder de indruk van haar verhaal over de transformatie alsook blij met een update van het theoretisch kader. Bovendien was het fijn te horen dat we beiden de juiste stappen zetten met het behandelen van cliënten met burn-out verschijnselen.

Wat me vooral bij blijft is dat wij als mensen willen begrijpen wat er aan de hand is en dat fixen. Burn-out is een gezonde en normale reactie op een langdurig ongezonde leefstijl (langdurige stress), we hebben eerdere signalen genegeerd en het lichaam neemt de regie over en zegt tot hier en niet verder. Hierdoor worden we gedwongen rust te nemen, te vertragen en opladen. Simpelweg om dat we niet anders kunnen. Wij zijn mentale wezens (zeker in de westerse wereld) en hebben ons gevoel ondergeschikt gemaakt aan ons brein. Een burn-out is een symptoom dat laat zien dat we ons gevoel en belangrijkere plaats moeten toedelen in ons leven.

Jentien heeft een artikel geschreven met de titel ‘Vertrouw je burn-out, het weet waar het mee bezig is’. Maar iets wat we niet begrijpen is moeilijk te vertrouwen. Hoe moeilijk het ook is, de enige manier is om toch te vertrouwen op het gevoel in deze situatie. Zet je ideeën en plannen aan de kant (mentale realiteit) en laat je gevoel de regie overnemen.

Terug in Friesland nam ik afscheid van Maaike, we bespraken kort onze komende burn-out bijeenkomsten. Kort dacht ik aan mijn eigen burn-out, hoe heftig het was, hoe onzeker en bang ik was en ook hoe ik me op een gegeven moment kon laten gaan en liet leiden door wat er op mijn pad kwam.  Gelukkig had ik een goede coach, die naast me stond en me vertrouwen gaf.

Met hernieuwde energie keek ik nog even terug op het begin van de dag en nu. Ook ik had mijn gedachten de overhand laten nemen terwijl mijn intuïtie me zegt dat ik vooral moet doorgaan op deze weg. Het is belangrijk om regelmatig te toetsen hoe het spel met gedachten en intuïtie verloopt en vervolgens weer een stap te zetten waarbij intuïtie nadrukkelijk plek heeft. Die heeft het namelijk goed met je voor….

Ik weet zeker dat ik nog doorga met mijn Bloeigesprekken!

Nooit een goed moment

Telkens vaker doen mensen iemand een Bloeigesprek cadeau, vaak gaat het om mensen die vast zitten in hun leven… Deze vrijdagochtend stapte Elin in, zij had het gesprek van haar beste vriendin Maartje cadeau gekregen. Ik pikte haar op bij haar ouderlijk huis in Groningen, een mooie jonge vrouw van rond de dertig, een vrolijke en open blik.

We vertrokken zoals gebruikelijk met onbekende bestemming en route, het weer was goed, het landschap lentefris en ik had rustige muziek in de auto. Ze vroeg me naar mijn verhaal, ik deelde het en vertelde dat ik zoveel mogelijk mijn keuzes maak langs mijn waarden en niet te ver vooruit kijk. Eén stap tegelijk en vanaf dat punt weer kijken wat er ontstaat. En bovenal intuïtie boven ratio.

Elin werkte als professioneel artiest, het was een droom, muziek en dans was alles voor haar en nu kon ze er van leven! Ze vertelde over haar artiestenbestaan, creëren, touren, inspireren, muziek maken, publiek vermaken, in de flow zitten et cetera. Een avontuurlijk bestaan waarin ze helemaal zichzelf was en haar passie kon leven.

Een paar jaar geleden maakte ze moeilijke tijden door vanwege ziekte van ouders, een faillissement in de familie en daarmee gepaard gaande onzekerheid. Toen kwam ze Koen tegen. Deze lieve en zorgzame man was er voor haar, zorgde voor haar en bracht structuur in haar leven. Mede hierdoor had Elin bij tijden haar problemen kunnen laten gaan en haar eigen stappen kunnen zetten. Koen was een zorger en kon in die tijd zijn talent volop inzetten ten gunste van haar. Ze woonden al enige jaren samen. Sinds anderhalf jaar waren de grootste problemen voorbij en daarmee weer ruimte voor de toekomst

Sinds enige tijd woonde Elin weer in haar ouderlijk huis omdat samenwonen met Koen beknellend was. Hij had veel behoefte aan structuur, duidelijke tijden en wilde nog steeds voor haar zorgen. Zij wilde ruimte om creatief te zijn en haar droom te vervolgen. En ze wist niet wat ze nu moest met haar relatie (zei ze). En daarom had ze dus het Bloeigesprek cadeau gekregen.

Door haar te bevragen, spiegelen, observeren en terugkoppelen kwam bij Elin de duidelijkheid dat ze mentaal al had besloten te stoppen met de relatie, ze moest het alleen nog zeggen…

Maar wat is nou een goed moment Arno? Ik antwoordde provocatief: Tja, vlak voor het weekend zou ik het niet doen, dan heb je geen leuk weekend. En zondagavond is ook niet handig, dan begint hij de week zo rot. En volgende week is hij jarig, dus dat is ook een slecht moment…JA JA IK BEGRIJP HET ARNO! ER IS NOOIT EEN GOED MOMENT.

Ik stelde voor om nu naar hem toe te rijden, Elin af te zetten met de opdracht het te gaan vertellen, maar dat vond ze te ruig. Ik ga het vanavond vertellen Arno, beloofd. Dankjewel!

De week erna hadden we nog even contact, ze had het Koen verteld, die had het uiteraard zien aankomen en was verdrietig.  Elin was zowel verdrietig als opgelucht. Nu, enige maanden later kreeg ik een WhatsApp berichtje van haar. Ik heb mijn artiestenleven weer helemaal op de rit en voel me vrolijk en creatief. En Koen…. die heeft gelukkig weer een leuke vriendin gevonden. Dankjewel Arno!!!

Ik geloof dat ik nog maar even doorga met mijn Bloeigesprekken!

 

Bloeigesprek met team in de ‘Tussenruimte’

Vanuit nieuwsgierigheid en avontuur ontstond het idee om met onbekende mensen een goed gesprek te voeren in een auto. Kan ik met iedereen verbinden? Als ik me kwetsbaar opstel, doen anderen dat dan ook? Kan ik echt nieuwsgierig zijn naar de mens? Dat lukt, zoveel is duidelijk. Het idee wordt door anderen geadopteerd en gebruikt. Mooi.

Laatst werd ik gevraagd een sessie te doen over werkgeluk, met een managementteam. We zaten op een mooie plek, boeken, open haard en . Ik geloof in de kracht van sfeer, dit zou je framing kunnen noemen. In mijn inleiding nodigde ik het team uit in de Tussenruimte. Een prachtig begrip uit de culturele antropologie. (ik raad iedereen aan dit eens te ontdekken) Het komt erop neer dat het een plek/tijd/perspectief is waar iemand zich begeeft in verandering. In onze Westerse cultuur hebben we weinig respect voor deze ruimte waarin mensen moeten wennen aan nieuwe relaties, afspraken, verbindingen en identiteiten. Wij noemen het weerstand. Maar mensen hebben soms letterlijk ruimte nodig om aan een nieuwe situatie te wennen, positie te kiezen, te ontdekken hoe het voelt.

Welkom in de tussenruimte, hier zijn geen managers, geen afspraken, geen strategieën, geen overleggen, geen antwoorden, hier is geen tijd en zijn geen targets…. Hier zijn wel kleuren, hier zijn wel vragen, hier zijn wel mensen, hier is wel ruimte, hier zijn wel dromen, twijfels en angsten. Ik merkte dat de sfeer zacht werd, ook menselijk en langzaam.

Ik vervolgde met mijn eigen menselijke verhaal, de pijnlijke momenten in mijn leven, mijn twijfels, mijn verdriet, mijn schaamte, mijn eenzaamheid en verloren zelfvertrouwen. En vervolgens de stappen die ik zette om mijn leven te vervolgen, meer aandacht te hebben voor mijn gezin, vrienden en mijzelf. Andere keuzes te maken (op basis van mijn waarden en gestuurd door intuïtie) en uiteindelijk te komen waar ik nu ben. In de tussenruimte.

Het was muisstil, de sfeer was aandachtig, warm, nieuwsgierig en open. Er kwamen vragen en emoties. We vervolgden aan het diner. Ik was samen met zeven mensen die al jaren bij elkaar in het team zaten en ik vroeg ze één voor één naar hun droom.  De antwoorden waren in de trant van: ”Ik wil graag gezond zijn”, ”ik mis mijn vader”, ”ik wil mijn leven graag op orde hebben”, ”ik gun mijn kinderen een betere jeugd dan mijn eigen”, et cetera. Dit gesprek duurde ongeveer twee uur, iedereen deelde zijn dromen alsook twijfels. Het team in de tussenruimte bestond uit zonen en dochters, vaders en moeders, en dus kwetsbare mensen met authentieke emoties. En de tussenruimte maakte het mogelijk om deze te delen.

De mensen waren in verbinding, nieuwsgierig, open en zonder oordeel. Ik had mijn platenspeler bij me en er werden plaatjes gedraaid. De reactie en terugkoppeling van de individuele mensen was oprecht en verwonderd. Wat heb jij een mooie beweging in ons team gebracht, wat fijn om elkaar echt te leren kennen.

Ik reed tevreden terug, de Jaguar was stil, er was klassieke muziek en ik zat in de tussenruimte. Terug naar huis.

Ik geloof dat ik maar even doorga met mijn Bloeigesprekken!

Doe eens normaal James

James stapte bij me in. Ik pikte hem op in een nieuwbouwwijk in Leeuwarden, James was net dertig, droeg een beetje alternatieve kleding, had een hippe baard en dito bril. Een soort hipster en beetje nerdy.

We vertrokken richting het noorden, het was een kleurloze dag. James vertelde dat hij vastliep, op zijn werk, in zijn vriendengroep en met zichzelf. Hij maakte zich veel zorgen en wilde absoluut weten hoe het kwam. Zelf kon hij de vinger er niet achter krijgen en was continu bezig te analyseren hoe het kwam.

Hij vertelde dat hij dichtklapte in allerlei situaties en op die momenten heel erg aan het nadenken was hoe hij zou kunnen reageren, hoe hij zich moest gedragen, hoe dat zou overkomen et cetera. Continu was hij bezig om zichzelf te beschouwen en te beoordelen, hij liep helemaal vast in zijn gedachten.

Vroeger was hij een vrolijke en ruimdenkende jongen, die zich niets aantrok van zijn omgeving, eigen keuzes maakte, kon lachen met zijn vrienden. Hij deed wat hij wilde, dacht niet na over hoe zijn omgeving hierover dacht en voelde zich vrij. Hij hield van absurde humor en durfde authentiek te zijn.

Tijdens zijn studie was James bestuurslid van een studievereniging. ”Daar was ik helemaal vrij, regelde mijn zaken op mijn eigen manier en was een soort natuurlijk leider, ik kon mensen helpen en was echt onconventioneel. Heerlijk!”

Na zijn studie ging hij werken, dit was serieus, klanten, processen, collega’s, targets et cetera. James verloor zijn humor, zijn kleur en authenticiteit en ging zich formeler gedragen. Zijn eigenheid en daarmee zijn kracht mocht er niet meer zijn.

Ik vond dat ik normaal moest doen, het was tenslotte een zakelijke omgeving en de klanten willen serieuze oplossingen.

Maar ik wil geen kleurloze figuur zijn, ik wil geen zinloze gesprekken voeren en soms heb ik onconventionele ideeën en oplossingen maar ik denk dat klanten dit niet accepteren, ook mijn collega’s begrijpen het vaak niet.  Hij maakte lastig oogcontact en stotterde een beetje.

”Heb jij humor?” Vroeg ik. ”Wat vind jij dan goede grappen en hoe deed je het dan vroeger.” Hij kreeg een grote lach en een guitige kop. ”Man, ik vind Hans Teeuwen helemaal te gek. Zo vet hoe hij de grenzen opzoekt. Geniaal.” Ook was hij enthousiast over een Amerikaanse stand-up comedian. Hij straalde, begon sketches na te doen en de energie spatte de auto uit. Ik daagde hem verder uit. ”Ik weet zeker dat je niet uit de auto durft te stappen en aan die mevrouw de weg naar Moskou durft te vragen.”

STOP THE JAG, brulde James met een Oost Europees accent. Madam, madam, speak little English, need help….. James ging helemaal los, ik hoorde zijn stem en zag zijn gebaren. De dame was verrast en probeerde echt te helpen, maar ze vond het ook een beetje vreemd. James speelde geweldig en straalde. Na een paar minuten zei hij tegen de dame….ziet u daar de camera? U bent in BananaSplit!

Hij stapte in, ik had tranen gelachen en keek hem aan……Arno, fuck, ik kan het weer!  Dit is wie ik ben, hoe ik wil zijn, vet!

Dit Bloeigesprek vond vorig jaar plaats, ik heb James afgelopen half jaar gecoacht en hij voelt zich weer vrij, maakt weer grappen en klanten lopen met hem weg.

Ik geloof dat ik nog maar even doorga met mijn Bloeigesprekken!

Gewoon een levensverbeteraar

Deze week zat Giel (met Panda)  bij mij in de auto, ik bracht hem naar oma en opa. Giel is 8 jaar en is mijn zoon. Samen met Jonas (12) en Crijn (8, tweelingbroer Giel) vormen ze een prachtige club. Er ontstond een onverwacht Bloeigesprek.

Giel vroeg me ‘Papa, wat voor werk doe jij eigenlijk en waarom stappen er vaak mensen in jouw Jaguar?‘ Ik begon hem te vertellen over mijn eigen zoektocht, mijn ervaringen en huidige werk.

Vijf jaar geleden werd ik ziek, ik vond mijn werk niet zinvol, ik verzorgde oma en jullie waren net geboren en zorgden ervoor dat ik niet veel kon slapen. Door deze combinatie werd ik ziek. Toen ik beter was ben ik gestopt met zinloos werk en ben ik gaan doen wat ik het leukste en meest zinvol vind. Nu help ik dagelijks mensen die vastlopen tijdens hun leven (net zo als ik toen). Soms zijn dat relatieproblemen, soms problemen met gezondheid of met het werk bijvoorbeeld.

Giel vervolgde: ‘Maar waarom weten de mensen het dan zelf niet? Ze kennen zichzelf toch het beste? Ik weet precies wat ik leuk vind, ik hou van voetbal. Later ga ik bij Ajax voetballen.’

Tegenwoordig wordt er zoveel van mensen gevraagd tijdens hun leven dat ze het soms niet meer weten. Vaak passen mensen zich te veel aan om in het systeem, groep of organisatie te passen terwijl dat niet hun natuurlijke rol is. Bovendien wordt hun beeld van de mogelijkheden gevormd door deze omgeving waardoor hun eigenheid en zelfvertrouwen afneemt, mensen bang zijn om keuzes te maken en vervolgens ongelukkig worden. Tenslotte kunnen ze dan ziek worden.

Giel wederom: ‘Maar hoe weet jij dan wat zij moeten doen?’

In de mensen zelf zit de oplossing, maar vaak kunnen ze daar dan niet meer bij. Mijn rol is dan vervolgens de mensen te helpen bij het terugvinden van hun waarden en bijbehorende keuzes. Door ze veiligheid te bieden en moedig te maken kan ik ze helpen. Ik doe dat door met mensen in gesprek te gaan, goede vragen te stellen en ze goed te observeren om te zien hoe hun lichaam spreekt. Tenslotte breng ik mensen in beweging en zie dat ze belangrijke keuzes maken waardoor ze gelukkiger worden.  Uiteindelijk help ik ze het leven te leiden dat ze het liefste willen.

Giel tenslotte: ‘Dus eigenlijk ben je gewoon een levensverbeteraar………….

Tja, ik geloof dat ik nog maar even doorga met mijn Bloeigesprekken.

Giel, panda en papa

In memoriam mijn vriend Michiel

Vandaag is het precies drie jaar geleden dat één van mijn allerbeste vrienden kwam te overlijden. Hij heet Michiel, werd 44 jaar en liet een prachtig gezin achter met de liefde van zijn leven en zijn zeer dierbare dochter en zoontje.

Michiel was duidelijk, eerlijk, recht voor zijn raap en gevoelig. Hij had een groot gevoel voor humor, een machtig rechtvaardigheidsgevoel en een enorm sociaal hart. Hij was een bourgondiër, hield van zijn vrienden en had een prachtige carrière waarin hij werkplezier en zingeving nadrukkelijk boven status stelde.

Michiel kreeg slokdarmkanker en ging in een periode van een jaar na de diagnose dood. Ik weet nog zo goed dat hij me belde…Broer, ik heb slecht nieuws, er is kanker geconstateerd, maar ik ga mijn kinderen zeker zien opgroeien! Tijdens het gesprek was er ongeloof, verbijstering en nadrukkelijk ook overtuiging over de goede afloop.

Er volgde een periode vol van uitslagen, mogelijke behandelingen, selectie van ziekenhuis, beste dokters en uiteindelijk een plan. Eerst bestralingen, vervolgens een zware operatie, dan herstel. Enkele weken voordat de behandelingen gingen starten gaf Michiel een Carpe Diem feest voor al zijn dierbaren. Hij benadrukte dat het geen afscheidsfeest van hem was, maar wel van zijn slokdarm.

De eerste operatie was zwaar, maar leek hoopvol. Toch niet gelukt, een tweede zware operatie gaf complicaties waardoor er een derde operatie nodig was. Lange tijd op IC, vervolgens naar een revalidatiekliniek, echter al met behoorlijke fysieke beperkingen. Toen het bericht dat de kanker teruggekomen was, hij was uitbehandeld. Hij belde wederom, ik haalde op dat moment mijn zoon van zijn sportclub. Broer, het is einde oefening……!Thuisgekomen viel ik verslagen in de armen van mijn vrouw en huilde….MICHIEL GAAT DOOD!

Tijdens de beschreven periode zocht ik Michiel wekelijks op. We hadden geweldig mooie gesprekken, moeilijke momenten alsook uiterst vrolijke. We bespraken onze studententijd, de mooie momenten, de feesten, onze carrière, de liefdes en uiteindelijk zijn prachtige gezin. Broer, als het zo moet zijn heb ik er vrede mee, ik heb meer geleefd dan een vent van 88. Hij leefde tussen hoop en vrees, soms was hij zo moe, zonder energie en hoefde het van hem niet meer, op andere momenten was hij optimistisch en keek vooruit.

Wat me bijblijft is zijn continue interesse in mijn situatie, zijn relativerende humor en zijn bezorgdheid (ik zat in burn-out herstel). De dag na de zelfmoord van Joost Zwagerman bezocht ik hem in de revalidatiekliniek. Broer, zei hij, soms ben ik bang dat jij…..hij brak….dat jij zoiets doet. Ik stelde hem gerust. Man, wat een vriend!

In december bezocht ik hem thuis, op zijn slaapkamer. Hij had nog enkele maanden of weken. Broer, ik zou het fijn vinden als je wat wilt zeggen op mijn uitvaart en of ik ook als ceremoniemeester wilde optreden (zoals ook tijdens zijn huwelijk). Natuurlijk doe ik dat! Wat een eer! We grapten nog wat over zijn torenhoge verwachtingen, mijn even hoge uurtarief en de foute grappen die ik zou maken.

Twee weken voor zijn overlijden hebben we op zijn verzoek met de Echt Fijne Vrienden (onze vriendengroep uit studententijd Groningen) een diner bij hem thuis gehad. We boden hem zijn zelfportret aan gemaakt uit allemaal foto’s van deze vriendengroep, we zaten letterlijk in hem. Michiel was altijd een energieke, goedlachse, forse en aanwezige vent. Nu zat hij op zijn bed in de huiskamer, één voor één nodigde hij ons op zijn bed uit, fysiek was hij geen schim meer van wie hij was, maar mentaal scherp en duidelijk aanwezig. Hij gunde ons allen een laatste gesprekje, adviesje en knuffel. Het was een prachtige emotionele avond, Michiel genoot!

Twee dagen voor zijn overlijden ben ik afscheid gaan nemen. Een lange rit naar Voorburg, wat ga je in Godsnaam nog zeggen. We wisten alles al, hadden alles al besproken en gedeeld. Voor de laatste keer zei ik hoe belangrijk hij voor me was, hoeveel ik van hem hield en dat ik er zou zijn voor zijn gezin. Michiel was heel zwak, onze gezichten raakten elkaar, hij fluisterde: Broer, zorg eerst goed voor jezelf, dan een tijdje niks, zorg dan heel goed voor je gezin, dan een hele tijd niks en vervolgens voor je vrienden….we keken elkaar nog een laatste keer in de ogen. Beloofd Michiel!

Michiel heeft me geïnspireerd om mijn eigen pad te volgen, de Bloeigesprekken te gaan voeren, coachingsopleidingen te doen en een feestje van mijn leven te maken. Ik nam me voor een goede vader, echtgenoot en vriend te zijn en moeiteloos mijn werk te gaan doen. En dat is wat ik nu doe, ik geniet van het leven, doe waardevolle dingen en maak andere keuzes.

Zijn vrouw noemde Michiel de liefde van zijn leven, gelukkig heeft zijn vrouw nu de liefde van ‘de rest van haar leven’ gevonden. Het is mooi te zien dat Michiel zijn gezin weer opveert en ook zijn kinderen hun draai hebben gevonden. Ook zijn ouders hebben de draad weer kunnen oppakken. Wat zijn mensen toch veerkrachtig.

Zelf bewaar ik prachtige herinneringen aan hem, de heerlijke studententijd, de feestjes, kroegen alsook de serieuze gesprekken en momenten. Michiel zijn foto staat bij mij in de kast, ik kijk regelmatig naar hem en heel af en toe ben ik met hem in gesprek of vraag ik zijn advies.

Lieve Michiel, ik ga je nooit vergeten!

Arno en Michiel
Michiel en ik. Zomer 2015.

PS Dit bericht heb ik vorig jaar ook gepubliceerd, het is echter wel aangepast.

Verboden liefde

Het was grauw, het miezerde en ik pikte Olaf in de provincie op. Hij had het Bloeigesprek onder de kerstboom gekregen van een vriend. Olaf was midden veertig en een beetje vlak. Ik vertelde hem over mijn burn-out en nieuwe koers met Bloei!. Hij luisterde actief en leek onder de indruk. Tegelijkertijd werd hij telkens onrustiger merkte ik.

We reden door de polder, het was mistroostig en midden tussen de suikerbietenvelden zette ik de auto stop. Ik merkte dat hij afwezig werd.  Ok Olaf, vertel op, was is jouw verhaal…..waarom heeft Bram (zijn vriend) jouw dit cadeau gedaan.  Hij keek verschrikt en begon een beetje te stamelen. Nou eh, tja, nou ja het valt eh, ik weet het eigenlijk niet echt..

Olaf begon te vertellen over zijn leven, huisje, boompje, beestje, een mooi gezin met twee pubers en weinig veranderingen. Ik ben al ruim twintig jaar met mijn vrouw, en we hebben het goed hoor, maar….hoe moet ik het zeggen. Het is allemaal zo gewoon en netjes. Na zijn MBO studie was hij gaan werken in de financiële sector, vervolgstudies gedaan, zijn huidige vrouw leren kennen en zo in een keurig leven gerold.

Vorig jaar op een barbecue liep ik een leuke vrouw tegen het lijf, we raakten aan de praat, ze was geïnteresseerd in me en na een geweldige avond eindigde ik (als een puber) zoenend in een portiek. Sindsdien spreken we regelmatig af…. Olaf werd energiek en zijn ogen straalden toen hij over haar sprak. Maar ik weet dat het niet kan en wil mijn gezin geen pijn doen, maar ik ben in de war en weet niet wat ik moet doen….

Het voelt als een verboden situatie, ik zit in een kooi die comfortabel is, en als ik met haar ben dan voel ik me levend, weer jong, geweldig eigenlijk. Maar het kan zo niet doorgaan, ik word ongedurig en raak gestrest. Bovendien mag het niet…..Olaf brak en begon te huilen.

Ik luisterde naar zijn relaas, zag zijn verdriet en geluk tijdens het gesprek. Het was een soort spaghetti, het ging alle kanten op, hij schakelde continu tussen ratio en emotie en probeerde de spaghetti te ontwarren. Wat ik mooi vond was dat het gesprek zowel serieus was, verdrietig als ook hilarisch. Samen hebben we enorm gelachen, bijna tot tranen toe.

Tijdens het gesprek stonden we in de grijze polder tussen de zwarte suikerbietenvelden, de ruitenwissers hadden de hele tijd aangestaan, de sfeer was bijzonder en toen ik op de klok keek hadden we ruim anderhalf uur in de polder gestaan. Het was een emotionele waterval. Hij was maar blijven doorpraten en ik deed feitelijk niets behalve nieuwsgierig zijn, hem prikkelen en zonder oordeel aandacht voor hem hebben.

Toen we verder reden keek hij me aan met een opgeluchte blik, dankjewel Arno, het heeft me enorm goed gedaan!

Ik geloof dat ik nog maar even doorga met mijn Bloeigesprekken…