BLOEI! Ervaringen

Deze terugkoppeling kreeg ik van Peter de Haan, hier doe ik het voor!

De Jaguar van Arno is geen auto maar een automobiel. Hij heeft dat merk naar eigen zeggen (mede) uitgekozen met de vooropgezette bedoeling om mensen te kunnen ‘verleiden’ tot een agendaloos gesprek zoals ik vanochtend met hem mocht voeren. Arno heeft dit voertuig dus niet aangeschaft omdat hij een ‘autogek’ is. Zo’n type aanschaf is alleen om die reden al een bijzondere. Maar de verleidingskunst werkt: bij een VW Polo was ik niet ‘getriggerd’ om me voor deze bijzondere ervaring aan te melden (bij een ‘lelijke eend’ wellicht nog wel….).

De rust waarmee Arno rijdt stemt alleen al tot contemplatie. Hij mijdt bovendien de stedelijke drukte. We troffen onderweg zelfs een van de weinige zandweggetjes in Friesland aan. Juist het consequent mijden van de bordjes ‘doorgaand verkeer’ draagt bij aan de bedoeling van het agendaloze gesprek. Immers, het gaat om het reizen en niet om de bestemming. Wie het bordje ‘doorgaand verkeer’ volgt heeft een expliciet doel voor ogen, nl. doorgaan in een bepaalde richting terwijl juist de onbepaaldheid de intentie is van het bloeigesprek dat Arno voert met wildvreemden die binnen de kortste keren intimi van hem worden.

Arno heb ik ervaren als iemand die intelligentie en analyserend vermogen paart aan empathie en zijn wens (incl. proefondervindelijk getoond vermogen) om te zorgen voor verbinding met de medemens. Voor mij was zijn allergie voor een overdaad aan structuren, planningen en systemen een groot feest van herkenning. Hij heeft van de nood (de burnout die hem overviel) een absolute deugd weten te maken. Als geen ander is hij een man die kwetsbaarheid tot een grote geestelijke, zelfs inspirerende kracht weet te transformeren.

Ik kreeg van hem pas na afloop de brief toegestuurd waarin de bedoeling van het gesprek omschreven stond. Daarin stond o.a. dat we konden spreken over mijn ‘ervaringen en uitdagingen: wat drijft je, waar zit jouw passie, welke verlangens heb je, met welke dilemma’s zit je momenteel?’. Ik denk dat de meeste van die thema’s wel aan de orde zijn geweest, al had ik achteraf ook wel dilemma’s explicieter willen bespreken. Ik heb Arno heel goed leren kennen, weet hoe hij in het leven staat, met hoeveel betrokkenheid hij spreekt over zijn vrouw en kinderen, wat zijn onuitputtelijke ‘lerend vermogen’ is  enz. Ik hoop dat het omgekeerde ook een beetje het geval is geweest en dat hij mij dus ook heeft leren kennen. Afgaande op zijn mail na afloop heeft hij mijn inbreng (‘jouw kennis, manier van vrolijk werken en te horen hoe jouw transformatie leidt tot allerlei prachtige activiteiten…’) ook wel gewaardeerd. Ik denk dat Arno met al die bloeigesprekken die hij met zeer uiteenlopende menswezens voert beschikt over een schitterend palet aan ervaringen en herinneringen die een rijke bron zouden opleveren om geboekstaafd te worden. Maar kennelijk is dat niet zijn bedoeling. Hij beklemtoonde  vooral in het hier en nu te willen leven.

Ik hoop dat het Arno lukt om elke dag een nieuw mens te ontmoeten (‘wat hebt u vandaag prachtige schoenen aan!’ vindt Arno terecht een leuk & intrigerend begin van zo’n gesprek met een wildvreemde), dat is niet alleen zijn ambitie maar ik acht hem daar ook de facto toe in staat. Dit was een van de vele onderwerpen naast bijv. de dood die in onze tour d’horizon door Noordoost-Friesland de revue passeerden. Er valt daarom nog heel veel meer op te merken maar ik laat het kortheidshalve bij deze korte nabeschouwing.

Samenvattend: ik voel mij bevoorrecht dat ik deze ervaring heb mogen meemaken.

Arno: hierbij uit ik nog eens mijn welgemeende dank voor dit even avontuurlijke als onvergetelijke initiatief!!!

Peter de Haan

Deze terugkoppeling kreeg ik van Petra de Vries, hier doe ik het voor!

29 januari ga ik ‘en route…’ Letterlijk me laten leiden en gewoon volgen.  Mmmm… lastig en toch ook prikkelend. Ik chauffeur mezelf al mijn hele leven….

In een veilige omgeving (zowel  letterlijk als figuurlijk) verloopt het gesprek soepel. Waar kom ik vandaan, sta ik nu  en waar wil ik heen?  Ik merk dat even teruggaan, stil staan, best verhelderend is.  De vragen van Arno brengen mij naar mijn gevoel en zetten de dingen in een ander perspectief.

Zijn uitspraak dat ik eigenlijk het leven van mijn naasten leef, was raak. En dat is oké.  Ik merk dat ik kan incasseren zonder in de verdediging te schieten. Een mooie constatering.

Nu sta ik op een rotonde om een richting te kiezen. Wat ik wil, weet ik nog niet. Wat ik (lerend uit dit gesprek) niet wil, is druk voelen van mijn omgeving en in mijn ‘oude’ modus terugvallen. Belangrijk dus om mijn oliepeil te blijven checken, af en toe bij te tanken en eens andere routes te rijden. Daarbij vooral kunnen blijven lachen om de dingen zoals ze zijn: het is!

 Het delen van onze ervaringen leert mij dat ik mijn beweging kan vertragen, stil zetten of  versnellen.

Net als in de auto; soms zit je op de snelweg en zoeft alles langs je heen. Echter als je binnendoor gaat, duurt de rit wellicht iets langer maar zie je meer en kan je makkelijker en vaker even stoppen. Uiteindelijk kom je toch op je plaats van bestemming.

Dank je wel voor deze bijzondere rit en het fijne gesprek!

Hartegroet, Petra

Deze terugkoppeling kreeg ik van Hans Kerkhof. Hier doe ik het voor!

Ik kan het niet zo mooi verwoorden als anderen dat doen op je website maar ik heb een zelfde ervaring. Ik heb het als zeer prettig ervaren, het was gewoon bijzonder!!

Ik wens je veel succes met het verdere verloop van je inspirerende project!

Hans Kerkhof

Deze terugkoppeling kreeg ik van Benno Rypkema. Hier doe ik het voor!

Een hart tot hart gesprek
Op maandagmorgen stap ik bij je in de prachtige jaguar. Vanaf het eerste moment ben je ontwapenend en vertel je in al je kwetsbaarheid jouw verhaal. Waar jij floreerde, waar je struikelde, wat jouw levenslessen zijn geweest en welke je nog elke dag leert. 
Tijdens het gesprek besef ik mij dat ik totaal zonder verwachtingen bij je in ben gestapt. En dat blijkt een goede zet. Je nodigt uit tot verbinding van hart tot hart en dan ontstaat het moeiteloos. Jouw vraag is of dit bij iedereen kan, ik ben er van overtuigd dat dit kan.
Omdat ik een watersporter ben rijden we nog even langs jullie 2e huisje. Een prachtig plekje aan de Fluessen die aanzet tot nog meer inspiratie. Een plek die je laat genieten van waar je nu bent, in je volledige bewustzijn van het hier en nu.We hebben veel gemeen en we hanteren grotendeels dezelfde taal. Dat maakt het gesprek fijn, gemakkelijk en eenvoudig. We komen tot diverse kernen die mij aanzetten tot reflectie; welke stappen neem ik in mijn leven en doe ik die vanuit de juiste motieven? Je biedt mij aan om nog eens te sparren waarbij jij jouw talenten als provocatief coach kunt inzetten op mij. Ik ben graag je gewillige ‘slachtoffer’.Arno, dank je wel voor deze heerlijke en inspirerende maandagmorgen. In tegenstelling tot bijna geheel Nederland, in de ban van ‘blue monday’, heb ik een topdag beleefd. Een cadeautje die ik heel graag doorgeef aan een dierbare vriend van mij.Warme groet,
Benno

Deze terugkoppeling kreeg ik van Hans Doodkorte. Hier doe ik het voor!

Een eigentijdse magiër

“Een goed gesprek”, dat was het met Arno Broere die me in zijn Jaguar oppikte op donderdag 7 december. Hij is jonger dan ik me had voorgesteld, maar het voelt direct goed. En dat spreek ik ook uit.  Arno geeft me alle ruimte om mijn levensverhaal te vertellen. Terugblikkend kom ik de sleutelmomenten in mijn leven weer tegen. De ontdekking als 18-jarige gymnasiast dat ik ten diepste een verhalenverteller ben. Het leraarschap wordt mijn toekomst. De ambitie op mijn 38ste om deel uit te gaan maken van de schoolleiding. Het pionieren met het opzetten van een nieuwe school. De jaren dat alles crescendo gaat. Het ene directeurschap dat gevolgd wordt door het andere. En dan BAM de “fall from grace”. Je gemangeld voelen door het systeem. In conflict met je bestuurder komen en ervaren dat je het contact met je team kwijt bent. Je zelfvertrouwen krijgt zo’n knauw dat je alle kracht uit je tenen moet halen om niet te bezwijken. De reddingsboei is mijn levenslange fascinatie voor en beoefening van de martial arts geweest. Eindeloos trainen en oefenen en verdwijnen in een overzichtelijke wereld, die van de dojo, de oefenzaal. Daarnaast het houvast van dagelijkse meditatie, een discipline die ik vanaf mijn 19e in de praktijk breng.

Als 55-jarige toch weer een switch maken, na gesolliciteerd te hebben op verschillende scholen. Weer moeten leren hoe dat werkt, solliciteren. Terechtkomen op het ROC en daar prachtige jaren beleven als directeur Verpleging en Verzorging. Totdat de onderwijsinspectie constateert dat er teveel praktijk in de opleiding zit. Einde onderwijs carrière. Na een korte blik op Mijn ABP weet ik genoeg. Het is mooi geweest. Time for a change. Nu alweer 6 jaar ondernemer. Na omzwervingen in het vastgoed en bemiddeling bij vacatures uitgekomen bij het geven van karate clinics in het kader van persoonlijke ontwikkeling. Niet als solist, maar als lid van een boeiend kunstenaars- en ondernemerscollectief opererend vanuit Rijsenhout, op het Fort bij Aalsmeer onder de rook van Schiphol.

De levensweg van Arno kent bijzondere parallellen met die van mij. Beiden hebben we ook het geluk gehad een vrouw getroffen te hebben, die er is in tijden van voor- en tegenspoed. Het is fascinerend hoe Arno een lijdensweg beschrijft op een onderwijsinstituut dat zijn bestaansrecht lijkt te ontlenen aan het opvoeren van rituelen. Het is één groot toneelstuk waarin de spelers vergeten zijn dat ze een rol spelen. Van wie velen er ook niet echt aan herinnerd willen worden. Hoe triest het is dat als het ergens stroomt, dat moet gebeuren in het geniep. Wat een trieste wereld. En daar moet je dan leiding en richting aan geven. Aanvankelijk met een giga drive en je nuttig voelend door de achtergrond die je met je meebrengt. Mooie, inspirerende gesprekken voeren met de roerganger van het instituut, een visionaire bestuurder met nauwelijks of geen oog van wat er binnen de organisatie speelt. Moeten ervaren hoe je langzaam in een diep donker gat wordt gezogen, en door een hel heengaat in het besef dat je totaal bij jezelf bent weggedreven. Ook voor Arno einde oefening … En dan …

Langzaam jezelf herpakken, met behulp van een provocatief coach je angsten te lijf gaan. Intussen alles lezend wat los en vast zit op het gebied van mindfulness. Je verdiepen in haptonomie en dan ineens weten wat je wilt. Arno koopt een Jaguar om in die auto mensen op te pikken voor een goed gesprek. Hij kan luisteren en weet op het juiste moment de goede vraag te stellen. Wat er in de ruimte van de auto tot stand komt is bijzonder. Ik noem het magisch. Er is wederkerigheid en herkenning. Het gaat van mens tot mens, van hart tot hart. Intuïtie en gevoel zijn nooit ver weg. Er vindt een uitwisseling plaats op diep relationeel niveau. Dan vertelt Arno over zijn uitnodiging om in het klooster Huissen een “bloeigesprek” te voeren met een daarvoor speciaal uitgenodigd gezelschap. Ook daar komt zijn benadering binnen. Het voeren van een gesprek zonder agenda, het levert een schat aan ervaringen en gevoelens op. Op zijn levensreis is Arno bij een nieuwe bestemming aangekomen. En zijn missie? Hij maakt iets los bij zijn medepassagiers … ik noem hem een eigentijdse magiër.

Deze terugkoppeling kreeg ik van Esther Kleijnendorst. Hier doe ik het voor!

Wat heb ik toch een fijn gesprek met je beleefd in je prachtige Jaguar. Niet alleen de uitstraling van de Jaguar om in te stappen, maar juist jij nodigt uit tot luisteren en vertellen. Je nodigt uit tot nadenken, tot reflecteren en tot stappen zetten door paden en wegen die er toe doen. Ik schrijf je dit een week na ons gesprek. Die tijd heb ik nodig gehad om het gesprek een paar keer de revue te laten passeren.

Ik kom dan ook steeds weer terug bij wat er daadwerkelijk toe doet, het hier en nu. Een goede vader en vriend zijn en moeiteloos je werk doen. Steeds weer teruggaan naar deze basisprincipes en in het hier en nu te kijken wat nodig is om dat dagdagelijks te realiseren. Veel van jouw beweegredenen, hoe je omgaat met je ‘thuis’, vrienden, mensen herken ik en in die herkenning heb ik tijdens het gesprek een aantal omgangsvormen één op één op die van mij kunnen leggen. Ik voelde een soort van bevrijding in je prachtige Jaguar, in jouw woorden, maar kon dat gevoel op dat moment nog niet plaatsen.

De noodzaak van presteren en resultaten boeken binnen mijn hiërarchische organisatie loop ik jaar en dag tegen aan. En soms had ik ook het gevoel dat ik, in mijn totaal tegenstrijdige gedachten, hierin alleen stond en soms twijfelde of ik wel normaal was. Tegenstrijdige gedachten zaten voornamelijk in presteren/resultaten boeken versus ‘de mens en aandacht’. Ik blijf de mens aandacht geven en neem op de koop toe dat ik me daarover aan mijn leidinggevende steeds weer moet verantwoorden. Ik vertelde je over een professor, Matthieu Weggeman. Ik vertelde je over zijn boek leidinggeven aan professionals ‘niet doen’! Alweer vijf jaren geleden heb ik seminars bijgewoond, waarin hij in zijn betoog mij nog meer heeft laten inzien dat met aandacht voor de mens veelal de rest volgt. En in mijn gesprek met jou is het goed stil te staan bij het geleerde van toen, hoe ik er nu in sta en hoe het met mijn bewustwording zit.
  
Ons gesprek is hierin van grote waarde geweest. Ik sta even stil bij wat mijn drijfveren zijn, wat de meeste zingeving oproept, wat mijn bezieling is in mijn privéleven en werkbare leven. Dat is wat jij met jouw aandacht voor mensen doet Arno. In ieder geval bij mij. Dank voor je openheid en voor het luisteren. Ik wens je vele bloeiende waardevolle gesprekken.

Hartelijke groet,

Esther
 

Onderstaande terugkoppeling kreeg ik van Micha van Akkeren. Hier doe ik het voor!

Vergezichten

“Op een mooie herfstdag stond er een ontmoeting met Arno Broere in mijn agenda. Via een goede relatie had ik namelijk het prikkelende aanbod gekregen voor een goed gesprek in een Jaguar. Stipt om 9 uur arriveerde de prachtige blauwe limousine. Voor de gelegenheid had ik mij in passende Engelse stijl gekleed. Arno ontving mij hartelijk en verzocht mij zitting te nemen op de prachtige beige lederen passagiersfauteuil. De reis en het gesprek startten onmiddellijk in de geborgenheid van het mooie interieur. Socratisch en gedreven stak Arno van wal. Zijn openheid en reflectieve gespreksstijl nodigden uit tot een eerlijk gesprek. We hadden maar 2 doelen. Ten eerste een goed gesprek en ten tweede om twaalf uur weer thuis. De route met de Jaguar, maar tevens de route in het gesprek, voltrok zich haast onbewust en intuïtief. Wellicht juist daarom nam ons gesprek verrassende wendingen en bracht nieuwe perspectieven op werk, gezin en leven. En ook al ben ik goed bekend in Friesland onze spontane reis bracht mij op nieuwe plekken met prachtige vergezichten. De kilometers en minuten vlogen voorbij. Voor ik het mij realiseerde was het twaalf uur. Voldaan en geïnspireerd stapte ik uit. Ik heb Arno, mijzelf en het mooie Friesland beter leren kennen. Een ontmoeting en een reis van formaat. Arno bedankt!”

Micha